Dombo Ga naar de foto's van Dombo Basset Fauve de Bretagne Dombo heeft geen stamboom maar ze lijkt verdacht veel op een Basset Fauve de Bretagne. Ze werd geboren in Esbarres, een dorpje 30 kilometer van Dijon. We zagen een advertentie bij een dierenarts en zijn er eens gaan kijken. Voor 50 Franse Franken (ongeveer 7,5 euro) mochten we haar meenemen. Haar naam.... Als hondje van 8 weken leek het of haar oren te groot waren voor haar lijf. Ze is er wel eens over gestruikelt. Dombo dus, van het vliegende olifantje want dom is ze echt niet. Jachthond In haar jonge jaren was het een echte jachthond. Voor dat wij een ree of konijn zagen had zij het dier al geroken. Ze begon dan echt te huilen en als ze niet aan de riem zat ging ze er achteraan. Zelfs nu nog, als hoog bejaarde 15 jarige dame is haar reukorgaan nog steeds super goed. Horen doet ze bijna niets meer maar er komen echt geen beesten langs zonder dat zij ze ruikt. Gebroken poot Toen ze vier maanden oud was brak ze een achterpoot. We lagen in Sas van Gent en de paatselijke dierenarts durfde het niet aan er iets aan te doen omdat de breuk precies in een groeischijf zat. Hij stuurde ons door naar de universiteit in Gent. Daar is de poot gezet en kwam er van heup tot tenen gips omheen. Na vier weken kwam ze met gipspoot de trap opgedendert en hadden we het idee dat het wel weer goed zat. Bij controle in Gent bleek de breuk genezen en mocht het gips eraf. Epilepsie Met een maand of 11 kwamen de eerste aanvallen van epilepsie. Eerst waren dat kleine aanvalletjes van een paar minuten maar hoe ouder ze werd hoe langer dat de aanval duurde. Er zat wel een soort regelmaat in, ongeveer om de drie maanden. De langste aanval die ze ooit gehad heeft duurde drie uur. Waarschijnlijk had dat ook te maken met de omgevingstemperatuur. Het was buiten ongeveer 35 graden en binnen niet veel beter. Op advies van de dierenarts hebben we haar toen ingepakt in natte lappen waar koelelementen uit de diepvries tussen lagen. Toen haar temperatuur zakte nam ook de aanval af. Omdat dit allemaal veel te lang was zijn we toen begonnen valium te geven tijdens een aanval. Vreemd genoeg zijn de aanvallen overgegaan toen Hula (onze vorige hond) dood ging. Verklaring? Misschien was Hula heel dominant? We zullen het nooit zeker weten maar Dombo heeft al drie jaar geen medicijnen meer en ook geen aanvallen. Bejaarde dame Onze oude dame geniet tegenwoordig van een bak eten en een miniwandeling. Langer als 500 meter moet het niet zijn, dan gaat ze gewoon eerst een poosje zitten rusten. Haar nieren zijn niet meer 100 procent maar met dieetvoer gaat ook dat nog redelijk goed. Ze speelt de baas over de twee jonge dames en laat goed merken dat zij de oudste rechten heeft. Wij houden dat ook in stand, als er wat te eten is krijgt zij eerst, dan Chica en als laatste "hangoor" Droppie.