La Nauve

Langs de waterlijn - Van Noord naar Zuid.. en terug

Share

Varen als het koud is

It is so cold my campfire froze

We hebben aan boord gewoon centrale verwarming en de kachel weet het goed warm te stoken als het koud is.

Het werk buiten is soms zelfs gevaarlijk. Als het vriest, is het gangboord spekglad. Als het ook sneeuwt, is het helemaal oppassen. De touwen bevriezen en dat is onhandig als het schip afgestopt moet worden in een sluis. Het grootste probleem komt als het zo hard vriest dat de kanalen dicht vriezen, slecht voor het schip en vreselijk zwaar werk.

Op de kleine kanalen in Frankrijk pas je maar net in de sluizen, als er een ijsschots mee gaat past het al niet meer. Voor je dus een sluis in kan moeten eerst alle ijsschotsen voor de deur weg. De hele dag achter de ijsbreker aan en dan aan het eind van de dag maar 10 km en 6 sluizen verder is NIET leuk! Na een lange vermoeiende dag lig je dan meestal ook nog eens op een waardeloze plek waar een plank van 6 meter net lang genoeg is om aan de wal te gaan als je geluk hebt. In het donker over die plank met de hondenbeesten is helemaal een ramp.




Hard water

Als het gaat vriezen dan wordt het spannend. Vriezen we in of gaat het dooien voordat het ijs zo dik is dat we niet meer verder kunnen. In de afgelopen 20 jaar zijn we 4 keer echt ingevroren, het ijs was zo dik dat we er met het schip niet meer door konden komen.

Het vervelendste is de periode net voor of nadat de vaarwegen gestremd worden. Het ijs geeft dan veel hinder en je kan veel schade aan je schip krijgen. Het ijs gaat onder het schip door en kan de schroef beschadigen of er komen deuken in het schip door dikke ijsschotsen. Steeds weer opnieuw proberen of je er toch doorheen kan breken....

Als het ijs meer dan twee centimeter dik is wordt het heel zwaar om er door te komen, vier centimeter is voor ons vrijwel onmogelijk. Gebroken ijsschotsen schuiven over elkaar heen en als het dan weer een nachtje gaat vriezen is het dubbeldik.

Veilige haven

Meestal vriezen we in Frankrijk in, het water is schoon en een paar nachten van minus acht graden is al genoeg, zeker als het dan overdag maar net boven nul komt. Als we merken dat het niet langer  gaat beginnen we te zoeken naar een "handig" plekje om vast te maken. We moeten van boord kunnen en het mooiste is natuurlijk een plekje waar een bakker is, evenetueel drinkwater en electriciteit.

Ook moeten we kijken of we de auto er nog af kunnen krijgen want als het langer gaat duren is het wel handig als je ergens boodschappen kan halen. In Nederland zijn overal havens waar je zo tegen de kant of een steiger kan, op de kanalen in Frankrijk blijf je bijna overal 5 meter uit de kant en moet je met de loopplank van boord. Dat is niet makkelijk als het vriest en sneeuwt.

In gevroren

Als we ingevroren liggen (stremming van de kanalen) hebben we geen inkomsten, heel soms heb je een ijsclausule bij de reis. Dit wil zeggen dat je vanaf de dag dat een vaarweg officieel gestremd is een bepaald bedrag per dag krijgt. Wij hebben dat "geluk" de afgelopen 28 jaar nog nooit gehad. De tijd dat we stil liggen proberen we er het beste van te maken en gaan veel wandelen met de honden.

IJsbreker

En dan begint het ijs te kraken...

De ijsbreker is onderweg, nog gauw wat boodschappen gaan halen want varen achter een ijsbreker duurt lang. Normaal doen we in de kanalen per dag ongeveer 35 tot 40 kilometer, achter de ijsbreker soms maar 10... Vaak is de ijsbreker iets korter en smaller dan een spits, in bochten blijven we dan weer steken omdat het schip de te kleine geul van de ijsbreker wil volgen.




IJsschotsen

Dikke jassen aan, pikhaak bij de hand en daar gaan we....

De vijfmeter sluizen zijn niet gemaakt om ook nog eens een hoop ijs mee naar binnen te nemen, we hebben elke centimeter voor het schip nodig. We proberen dus zo kort mogelijk achter onze voorganger te blijven. Het eerst schip vaart de sluis in en het tweede schip gaat met de kop al voor de sluis liggen, zo krijgt het ijs geen kans om de sluis in te komen. Natuurlijk zuigt er altijd wel wat mee de sluis in en dat ligt dan voor de deuren die hierdoor weer niet open kunnen. Met de pikhaak moeten de deuren dan vrij gemaakt worden.

Vast gevroren deuren

De deuren zijn in de oude sluizen niet echt waterdicht en vaak zitten ze dus ook vastgevoren.

De enige makkelijke manier op ze los te krijgen is met een hydraulische krik. Jacob heeft dat eens verzonnen en de sluismeester vonden het prachtig, voor die tijd waren ze aan het rommelen met grote hamers en kannetjes warm water.




Convooi

Vaak liggen er in een kanaal meerdere schepen ingevroren. De ijsbreker gaat ze één voor één "bevrijden". Meestal begint de ijsbreker pas rond negen uur 's morgens te varen, rond vier uur 's middags zoeken ze al weer een plekje. Op die manier kunnen de schepen die de ijsbreker volgen allemaal in het zelfde kanaalpand gaan liggen en liefst zo kort mogelijk achter elkaar. Dit om te voorkomen dat er toch weer ergens een schip vast gevroren komt te liggen. Omdat we honden hebben, is dat vaak erg vervelend. Meestal heb je geen plek waar je makkelijk van boord kan en heb je een plank nodig.

Varen in het ijs is dus niet leuk!

IJzige verhalen