Langs de waterlijn – Van Noord naar Zuid.. en terug
Uit de fotoberg
facteur-4
Archief
Categorie

Kiekeboe!!

Daar zijn we weer.
We zijn weer een reis aan het doen, nee voor de verandering eens geen kunstmest voor ergens in de buurt van Reims, we doen weer eens een “echte”.

Het was nogal rustig met aanbiedingen en ineens waren er reizen te laden in Antwerpen voor Villefranche. Toevallig hadden we het er net over gehad dat een reis verder weg ook wel weer eens leuk zou zijn.

We moesten 26 juni samen met de Mazzel en de Franto laden. Op 25 juni waren we in Antwerpen en tot onze verbazing zouden we allemaal meteen laden en zo konden we donderdagmorgen onze reis al beginnen.

De dagen voor belading kregen we eerst een mail van de bevrachter, de Vogezen moesten we echt niet doen want er was water tekort! Bizar want in de Vogezen wist de chef te vertellen dat alles nog normaal was. Een paar dagen later de Franse scheepvaartberichten met laagwatermeldingen van bijna alle kleine kanalen vanaf 26 juni, het enige stuk dat water garandeerde tot 11 juli was juist de Maas-Vogezenroute! Toen was de keuze helemaal niet moeilijk meer. Bovendien erg gezellig zo’n reis samen!

Omdat de route via de Maas en Vogezen toch de mooiste route is qua varen en omgeving besloten we die kant te gaan. Laatste jaren zijn er veel die deze route vermijden, er gaat nogal eens iets kapot, er is vaak watergebrek en sinds er een schip vast gezeten heeft in een van de sluizen bij Epinal omdat het te breed was kunnen/mogen sommige ook niet meer daar langs.

Het Albert Kanaal en eerste stuk Maas wilde we zo snel mogelijk door omdat het niet leuk en druk is. Na Namen wordt het beter maar toen besefte we ons dat we misschien België nog wel door konden komen op zaterdag. Zondag schutten ze niet op het laatste stuk Belgische Maas dus dat zou een dag verlies zijn die we eigenlijk liever ergens anders willen gebruiken.

Aan Givet wilde de sluismeester wel even weten hoe diep we lagen want dieper als 1 meter 80 was mocht niet. Dat zijn vraag nogal dom was bleek toen Anja zei dat ze 3 meter lagen en de sluismeester gewoon 1.80 opschreef.

In een van de eerste sluizen hebben we nog een reddingsactie gehad, uit de brug over de sluis was een jonge zwaluw in het water gevallen. Op de kant zat er nog een die eruit gevist was en we hebben ze maar bij elkaar gezet. Of ze het gaan redden is natuurlijk een tweede vraag.

Zondagavond lagen we met z’n drieën bij elkaar wat een mooi toeterconcert opleverde ter ere van Oranje! Eric, David en Jacob weten hoe het moet! Horen zien en zwijgen 😉

Maandag was bijna iedere sluis die we kregen kapot en dan moet je wachten tot er iemand op z’n fiets met vierkante wielen naar je toe komt. Het ging allemaal niet echt goed, de laatste sluis hebben we een uur liggen wachten tot er iemand was. Toen de deuren eindelijk open gingen en we vooruit wilde draaien.. niets.. gaskabel gebroken.. natuurlijk dat kan er ook nog bij! Gelukkig hebben we zulke dingen wel op voorraad en na een kwartiertje knutselen konden we weer gas geven. Het vastmaken is hier vaak een beetje.. een zoekplaatje. Maaien doen ze maar weinig, een paal erbij zetten is makkelijker. En dat wij amper aan de wal kunnen komen niet belangrijk.

Dinsdagmorgen begon mistig maar daarna was het prachtig weer. Een heerlijke vaardag en ‘s avonds zelfs een plekje waar we gewoon tegen de kant konden.

Op een van de sluizen staat op de muur een heel “tabel” gekalkt met afstanden naar verschillende plaatsen. Even verderop worstelen we ons tussen een ton en de kant door, ook weer een voorbeeld van gemakzucht, even baggeren was teveel werk en te duur.

Woensdag, nog een paar wat grotere sluizen en bij Verdun begint het echte werk, hier passen we er aan alle kanten maar net meer in. de sluizen zijn ook niet meer automatisch en we kunnen weer spierballen kweken op de zware verlaten en deuren.

De voorburen waarschuwde ons al voor het pand boven Verdun, ze hadden beide geraakt en waren met veel geweld over de grindbult gekomen. Nu is het geweld dat wij in de machinekamer hebben staan iets minder geweldig als van de buren dus dat zal spannend worden.

Heel voorzichtig gingen we naar de plek des onheil en dat was misschien wel verkeerd. Achteraf had met een gangetje misschien beter geweest want we schoven de bult op en er was geen beweging meer in te krijgen, niet voor en niet achteruit!

Na een poosje proberen de chef maar eens gebeld die vrij snel met een auto bij ons was. Ze konden uit de rivier geen water geven en wilde het uit het kanaal doen. Dat mislukte natuurlijk want je kunt een lang rivierpand niet verhogen met wat kanaalwater.

Telefoon! De chef, ze gingen een vierwiel aangedreven vrachtwagen sturen, of wij vast een touw naar de wal konden brengen. Jacob met de roeiboot en touw naar de wal, vrachtwagen komt aanrijden, geeft een rukje aan het touw en plop we waren los..

Dit pand is/was altijd al slecht, de stuw spuugt met hoge waterstanden nogal wat grind naar beneden en het is ook onduidelijk waar het volgende bultje terecht komt. Op onze vaarkaart staat het al vol met doorgestreepte tonnen en ondieptes, vermoedelijk vind de VNF een vrachtwagen sturen makkelijker dan baggeren;)

Op naar het volgende bultje..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *