Langs de waterlijn – Van Noord naar Zuid.. en terug
Uit de fotoberg
abbecourt002
Archief
Categorie

Het grote avontuur

Varen voor een firma, altijd in de weer voor een ander, dan kunnen we het beter voor onszelf gaan doen…..

Dat was onze gedachtegang begin 1986, we hadden toen al wat kennissen in de spitsenvaart en de verhalen van varen naar Zuid-Frankrijk trokken ons wel. Veel vrijheid en veel zien dus verkochten we ons huis in Bruinisse en kochten een spits.

De koop van dat schip begon al vreemd. Na de keuring werd de overdrachtsdatum bepaald, de oude eigenaar nam twee weken voor die datum nog een reis aan via de toen nog bestaande schippersbeurs. Het was een reis liggen en/of varen, meestal zijn dit schadepartijen waarvan de bestemming nog niet duidelijk is. Het kan dus zijn dat je in Dordrecht moet lossen maar Lyon is ook mogelijk. Dit was een partij lijnzaadschilfers waar een zak castorpitten ingevallen was. Uit castorpitten halen ze hoogwaardige smeerolie voor o.a. vliegtuigen , raceauto’s en olie voor de bereiding van geneesmiddellen, dit mag natuurlijk niet in veevoer zitten. Elke dag dat een schip met zo’n lading ligt wordt betaald. Als dat liggen lang duurt, is het natuurlijk heel leuk, er gaat bijna niets vanaf.

Toen de vorige eigenaar twee weken had gelegen was de overdracht bij de notaris. Ik denk dus dat wij zo ongeveer de enigen zijn die ooit eigenaar van een schip werden dat al geladen was. Wij hebben ook nog 5 weken met die lading gelegen en uiteindelijk in Rotterdam gelost.

Ook dat was vreemd, we hadden nog nooit met het schip gevaren, zelfs nog nooit geladen en dan moet je gaan lossen. Luiken openleggen hadden we nog nooit gedaan en we wisten niet precies waar het waterschotje stond. Ik weet nog wel dat we blij waren toen we weer veilig terug waren op onze plek in het Boerengat (haven in Rotterdam).

In oktober van 1986 hebben we er een autokraan op laten zetten want we wilden in de toekomst ver weg, zo ver als mogelijk. Na de een paar voorzichtige reisjes naar België namen we onze eerste Franse reis aan. Van Rotterdam naar Montreau met kunstmest.

Het eerste stuk verliep redelijk soepel, we zaten achter een aardig Nederlands stel dat ons de weg wees maar in Conflans Ste Honorine, de splitsing van Oise en Seine gingen zij richting zee en wij moesten voorbij Parijs zijn. Bij de eerste sluis moesten we ons melden en ik hoor het Jacob nog verontwaardigt zeggen:”Jij hebt toch Frans gehad op school? Waarom begrijp jij die man niet?” Jammer genoeg had ik geleerd van papa die een pipe fumed, maar niets over amont, avalant, montant, haute dessus, ik snapte totaal niet waar het over ging. Gelukkig is dat in de loop van de jaren beter geworden.

Na het lossen moesten we voor het eerst in Frankrijk naar de beurs. Alles in van dat rappe Frans maar ook hier hadden we het geluk van veel behulpzame Nederlanders. In die tijd waren er veel meer schepen dan werk dus 8 weken wachten op een reis scheen normaal te zijn. Wij hadden een berg met beginners geluk, na twee weken aan de reis van Souppes sur Loing naar Leeuwarden. Een prachtig mooie reis die we waarschijnlijk zo snel aan konden nemen omdat de Fransen tegen kerstmis niet meer zo ver van huis wilden. Bovendien moesten ze dan het IJsselmeer over en in de winter is dat een risico vanwege dichtvriezen. We hebben sneeuw gehad maar zijn weer veilig teruggekomen in Rotterdam.

In de zomer van 1997 gingen we voor het eerst naar het “zuiden”, een reis citruspellets van Rotterdam naar Chalon sur Saône. Ongeveer 1000 km varen, dik 200 sluizen en een paar tunnels. Volgens de verhalen was er bij bijna iedere sluis een dorp met een bakker en de sluismeesters verkochten groente….

We hadden toen nog geen diepvries en een slecht werkende gaskoelkast, halverwege de reis was al onze voorraad op en waren wij zover dat we liever terug wilden dan verder. We waren duidelijk niet genoeg voorbereidt op de reis, de bakkers waren uit de dorpen verdreven en waarschijnlijk hadden de sluismeesters geen zin meer in het verbouwen van eigen groenten. Supermarkten wisten we nog niet te vinden en als we er om vroegen waren we er net een paar kilometer ervoor voorbij gevaren. Wat een ellende!

Uiteindelijk zijn we in Chalon sur Saône aangekomen maar we hadden alle twee dezelfde gedachten, eens maar nooit weer. Nu bijna 30 jaar later vinden we de verre reizen eigenlijk nog het leukste. Natuurlijk is het in de laatste 25 jaar erg veranderd, we zijn nu uitgerust met een flinke diepvries, een goede koelkast en we weten hoeveel we voor een reis van 3 weken in moeten slaan om geen honger of dorst te moeten lijden. Het streven is zoveel mogelijk inslaan zodat er onderweg alleen wat verse inkopen als brood en groente gedaan moeten worden. We weten nu ook waar de supermarkten en goede bakkers zitten.

Tegenwoordig zijn er op schepen dezelfde voorzieningen als in huizen. We hebben net als mensen aan de wal een wasmachine en droger. Door de mobiele telefoon zijn ook de sociale contacten wat eenvoudiger geworden en sinds enkele jaren is daar ook het mobiele Internet bij gekomen. Wat dat betreft is het dus allemaal makkelijker, het is alleen jammer dat zowel mobiel Internet als GSM zo vreselijk duur moet zijn en je door data limieten niet dat kan doen wat ieder mens tegenwoordig kan. Uitzending gemist online kijken is voor ons echt geen optie.

Het varen zelf is meestal wel leuk maar er zijn ook heel veel momenten waarop je zou willen een kantoorbaan te hebben.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *